«Հիւրը տասը ղսմաթով կու գայ․ մէկը կ՚ուտէ, ինը կը ձգէ», ըսած էր ծանօթ մը։
Ես, երբ իմ տունս հիւր մը գայ, այն ատեն կը զգամ թէ այս տունը իսկապէս իմս է։
Տանս գեղեցկութիւնը, հարստութիւնը, տաղանդները, պայմանները եւ անոր մէջ ապրած պահերս այդ ժամանակ կը ստանան իրենց իսկական իմաստը։
Երբ տունս հիւրերով լեցուի, ես ինծի աւելի «ես» կը զգամ, որովհետեւ իմ գոյութիւնս ուրիշներու հետ կ՚արմատանայ։
Մարտ ամսուն շատ բախտաւոր էի, որովհետեւ տանս մէջ բնաւ մինակ չզգացի։ Ամբողջ ամիսը հիւրերով ու հանդիպումներով լեցուեցաւ տունս։ Եկողներ, գացողներ, իրար զարնուողներ…